கூந்தல் - கூந்தல் கதை வாசிப்பு அனுபவம்

கூந்தல்...

வேர்கள் மரம் அறியும்... மலர்கள் வேர் அறிவதில்லை போலும்...

கனவின் திரைகளை திறந்துகொண்டு வருபவர் யாரென்று அறியாத ஒரு கனவு இது. 

காலத்தில் எங்கிருந்தோ தட்டப்படும் ஓசைகேட்டு திறக்கப்பட்ட கதவு போல...

மனதில் உள்ளிருந்து பாதாளத்து தெய்வங்கள் என எழுந்து வரும் 

அறியாத பந்தங்கள் 

தன்னை அறிவிக்க எங்கும் காத்து நிற்கின்றதோ ...

ஆன்மா...

அது திறக்கும் வாயில்கள் எங்கும் உள்ளனவோ... 

அல்லது, அதற்கு ஏது வாயில்கள்

சுதந்திரம் மட்டும்தானே அதன் ஊர்தி...

எங்கும் நிறைந்திருந்தும் தொட்டெழுப்பும் தருணத்திற்காக காத்து உறைந்து படிந்துவிட்ட இருப்பா அது...

எதுவாக இருப்பினும்...

ஒரு தொடுகைக்காக அது ஏங்குகிறது...

எத்தனை சாபங்களால் கட்டப்பட்டாலும் அகலிகைகள் எழுந்து வந்து கொண்டே தான் இருக்கிறார்கள்.

தெய்வங்களை தொட்டெழுப்புபவர்கள் மாமனிதர்கள்.  நம் ஆசிரியர் தொட்டெழுப்பிய தெய்வங்களுள் ஒன்று இங்கே நீண்ட உறக்கத்திலிருந்து எழுந்து வந்து பேசுகிறது. 

இத்தனை நாள் இத்தொடுகைக்காக எங்கோ கண்ணுக்கு எட்டாத காலத்திலிருந்து தவமிருந்திருக்கிறது. 

நீலா...

ஜெ வின் கைப்பிடித்து எழுந்து வந்த ஒரு ஆன்மா.

இங்கே அந்த தெய்வத்தை எழுப்பும் நம் ஆசிரியர் அவளாகவே ஆகிவிட்ட குரலோடு அவளை மெல்லத் தொட்டு மீட்கின்றார்....

அவளின் ஆழத்திற்குள் சென்று அவளையே அகழ்ந்தெடுக்கிறார். அவள் ஆன்மாவை கைப்பிடித்து அழைத்து வருகிறார்.

அவள் உடல் ஒரு வீடு...

நுழைவாயில் ஒரு நீலா ...

பின் வாசல் இன்னொரு நீலா... 

அது வேறொரு காலம்... 

அதையும் கடந்துவிட்டால் 

வெட்ட வெளி...

யாதுமாகி சங்கமிக்கும் பிரபஞ்ச ரகசியம் நிறைந்த வெளி அது... 

அங்கு கூந்தல் விரித்தாடி அநீதியை எரித்த கண்ணகியும் அவளே... 

கூந்தலை ரத்தம் கொண்டு கழுவி அறம் நிறுவிய பாஞ்சாலியும் அவளே...

கூந்தலே துணையாகி தன் ராஜகுமாரனை அடைந்த ராஜகுமாரியும் அவளே... 

கூந்தல் கூடாகி உறங்கி எழும் பட்டாம்பூச்சியும் அவளே...

கூந்தலை வலையாக்கி மையம் கொண்டு அமர்ந்த சிலந்தியும் அவளே...

கூந்தலே விழுதுகளாக ஊன்றி வேராக்கி ஆலமரமாய் எழுந்ததும் அவளே... 

கூந்தல் கொடியாய் விரவி யாவற்றிலும் படர்ந்து பேரியற்கையின் ஒற்றைப் பெரும் இருப்பெனவாகி நிறைந்தவளும் அவளே.

கூந்தல் கைகளாகி படர்ந்து ...

கூந்தலை விழுதாக்கி ஊன்றி... 

கூந்தலை வலையாக்கி இறை உண்டு... 

கூந்தலை சிறகாக்கி  பறந்து... 

கூந்தலின் பலம் கொண்டு இணை தேடி...

கூந்தலை குறியிடாக்கி பழி தீர்த்து எழுந்து...

கூந்தலை கோபமாக்கி தலைவிரித்து ஆடி...

கூந்தலே சிறையாகி பித்துக்கொண்டு  உரைந்து... 

கூந்தலை துறந்து விடுதலை என ஒளி கொண்டாள்.

மெய்ஞானத்தின் பாதையில் எத்தனை படிக்கட்டுகள் இவை.

ஒரு பாதி ஸ்தூலமாகவும்

மறுபாதி சூக்குமமாகவும்  பொருந்தாத விரிசல் கொண்டு 

பூரணத்தை ஞானம் என தேடிக்கொண்டே இருக்கும் 

பிறவி ஒழிக்க முடியாத நீலா க்கள் நாம் அல்லவா...

விஜயலக்ஷ்மி, வேதாரண்யம்