அம்மா...
மகிழ்ச்சி என்பது
பொன், பொருள், ஆடை, ஆபரணங்கள்
விலை உயர்ந்த பொருட்களை
வாங்கி குவிப்பதில் அல்ல,
நல்ல மனிதர்களை
நம்முடன் வைத்துக் கொள்வதில் தான்
மகிழ்ச்சி இருக்கிறது.
-- சசிகலா, வாணியம்பாடி
நூல் சுருக்கம் - ராஜேஸ்வரி, கோவை
நான் படித்த முதல் Holocaust சம்பந்தமான நூல் இது. காவிய முகாமில் பிரீத்தி அவர்களின் 'இலக்கியத்தில் தனிமை' உரையில் குறிப்பிடப்பட்ட மூன்று புத்தகங்களில் இது ஒன்று. ( மற்ற இரு புத்தகங்கள் உருமாற்றம் மற்றும் குட்டி இளவரசன்). வாசிப்புப்பகுதியாக இரு அத்தியாயங்களை கொடுத்திருந்தார்.
அதனால் மொத்த புத்தகத்தையும் படிக்க வேண்டும் என்ற ஆர்வம் ஏற்பட்டது. ஒரு நாவலை படித்த அனுபவம். உண்மையிலேயே இந்த கஷ்டங்களையெல்லாம் அனுபவித்த ஒருவர் இருக்கிறார் என்பது மிகுந்த ஆச்சரியமாக இருந்தது.
இத்தனை இன்னல்களுக்குப் பின்னும் நீண்ட ஆயுளோடு வாழ்ந்து, தனது 98 வயதில் 2026 ஆம் ஆண்டு, கொள்ளு பேரன் பேத்திகளை பார்த்த பின் மறைந்தார்.
Victim and Victimhood
கஷ்டம் உலகம் பூராவும் இருக்கிறது. இனவெறியால், அதிகாரத்தால் நாம் பாதிக்கப்படலாம். அது நம்மை ஒரு பாதிக்கப்பட்டவராக ஆக்கும்(Victim). ஆனால் அது வெளியில் நடப்பது. நாம் நம்மை பாதிக்கப்பட்ட நிலை(Victimhood) என்று நினைப்பது உள்ளிருந்து வருவது.
நமக்கு ஏற்பட்டதை நாம் பிடித்து தொங்கிக் கொண்டே இருப்பதால், ஒரு பாதிக்கப்பட்டவரின் மனநிலையை நாம் ஏற்கிறோம். அடுத்தவர்களை குறை கூறிக்கொண்டு, வேறு எதைப் பற்றியும் யோசிக்க மாட்டேன் என்று கடந்த காலத்தில் சிக்கி, மன்னிப்பு தராமல் இருக்கும் நிலை என்பது நம் மனதை சிறையில் அடைத்து நாமே காவலாளி ஆவதற்கு ஒப்பானது.
மேலும் கஷ்டத்திற்கு ஒரு படிநிலை கிடையாது. என் வலி, உன் வலியை விட பெரியது என்று அதை அடுக்க முடியாது. ஏன் எனக்கு மட்டும் இந்த கஷ்டம் என்று கேட்காமல், அடுத்து என்ன செய்வது என்று யோசிப்பவர்களால் தான், பிரச்சனையை தாண்டி செல்ல முடியும்.
எந்த நிலையிலும் காயப்படாமல், ஒரு வாழ்க்கை வாழ முடியாது. ஆனால் இந்த தருணத்திற்கு பின், கடந்த காலத்தில் இருந்து விடுதலையாகி, என்ன நடக்கவிருக்கிறதோ, அதை நோக்கி சிந்திப்பதற்கான சுதந்திரத்தை தேர்ந்தெடுக்க நம்மை அழைக்கிறார் எடித் ஈகர்.
அவரின் கதை
அவர், அவரின் அக்கா மேக்டா (Magda), அவரின் அன்னை மூவரும் ஒரு வரிசையில் நிற்கும் காட்சி, அவருக்கு திரும்பத் திரும்ப ஞாபகம் வந்து கொண்டே இருக்கிறது. இருபது வருடங்களாக அந்த காட்சியை நினைத்து நினைத்து பார்த்திருக்கிறார்.
அம்மா, அப்பா, அவர், இரு அக்காக்கள் கொண்ட ஹங்கேரியில் வசிக்கும் யூத குடும்பம் அவர்களுடையது. அன்னைக்கும், தந்தைக்கும் சுமூகமான உறவில்லை. மூத்த அக்கா மேக்டா எப்போதும் அவர்களை சிரிக்க வைத்துக் கொண்டே இருப்பார். கிளாரா ஒரு வயலின் மேதை.
இவர் ஒரு பாலே நடன கலைஞர். ஒரு நாள் அவரின் பயிற்சியாளர், அவரை அழைத்து அவர் யூதர் என்பதால், அவர் ஒலிம்பிக் செல்லும் வாய்ப்பு அவருக்கு மறுக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதை கூறுகிறார். அதை கேட்டு மனம் உடைந்து போகிறார். அவரின் தாத்தா, பாட்டி அதே ஊரில் சற்று தள்ளி வசிக்கிறார்கள்.
ஆஷ்விஷும் , இழப்புக்களும்
முதலாம் உலகப் போர் நடக்கும் போது, கிளாரா ஒரு கச்சேரிக்காக புதாபெஸ்ட்க்கு(Budapest) சென்றிருக்கிறார். அமெரிக்காவில் இருந்து, அவர் நண்பர் அடுத்த நாள் காலை அவர்கள் ஜெர்மானியர்களால் பிடித்துக் கொண்டு போகப்படலாம் என்று கூறுகிறார்.
குடும்பத்தில் அம்மாவும் அப்பாவும் வழக்கம் போல சண்டை இடுகிறார்கள். ஜெர்மனிய சிப்பாய்கள் வந்து, ஒரே ஒரு பெட்டியில் அவர்களுக்கு தேவையானதை எடுத்துக் கொள்ளலாம் என்று கூறி இவர்கள் நால்வரையும் அழைத்துச் செல்கிறார்கள்.
ஆடு மாடுகளைப் போல் அடைக்கப்பட்டு ரயிலில் சென்று ஆஷ்விஷ்(Auschwitz) சென்றடைகிறார்கள். அவரின் தந்தை அங்கு ஒலிக்கும் இசையை கேட்டு, இது மிகவும் மோசமான இடமாக இருக்காது என்று கூறுகிறார். ஜெர்மன் மொழியில் 'செயல் நம்மை விடுதலை செய்யும்' என்று எழுதப்பட்டிருக்கிறது.
தந்தையையும்,அன்னையையும் வேறு இடத்திற்கு அனுப்பி விடுகிறார்கள். அவளும், அவளின் அக்காவும் மட்டும், தங்கும் இடம் போல் இருக்கும் இடத்திற்கு கொண்டு செல்லப்படுகிறார்கள்.
அங்கே இருக்கும் பெண்ணிடம், 'என் அம்மா எப்போது வருவார்கள்?' என்று இவள் கேட்க, அவள் எரிச்சலுடன் நிர்தாட்சண்யம் இல்லாமல், புகை போக்கியில் இருந்து வரும் புகையை சுட்டிக்காட்டி, 'உன் அன்னை அங்கு எரிந்துகொண்டிருப்பார்கள். அவர்களைப் பற்றி பேசும்போது, கடந்த காலத்தில் பேசுவது நல்லது' என்கிறாள்.
மொட்டை அடிக்கப்பட்டு, நிர்வாணமாக இவளும் இவள் அக்காவும் நிற்கும்போது, அக்கா கேட்கிறார் 'உண்மையை சொல் நான் எவ்வாறு இருக்கிறேன்'. அவளால் பொய் கூற முடியவில்லை.
மறுபடியும் மறுபடியும் கேட்டபின் 'உன் கண்கள் மிக அழகாக இருக்கிறது' என்ற உண்மையை கூறுகிறார். முதன்முறையாக அவருக்கு தோன்றுகிறது, இழந்து விட்டதைப் பார்க்காமல், என்ன மிச்சம் இருக்கிறது என்பதை தேர்ந்தெடுக்கும் சுதந்திரம் அவருக்கு இருக்கிறது.
நரகத்தில் நடனம்
சாவின் தூதன் மெங்கலே (Dr.Mengele) வருகிறார். இவள் தேர்ந்த நடனக் கலைஞர் என்பதை தெரிந்த மற்றொரு பெண், இவளை முன்னே அனுப்புகிறார். எனக்காக ஆடு என்கிறார்.
இவருக்கு மிகவும் பரிச்சயமான The Blue Danube என்ற பாடல் ஒலிக்கிறது. ஆடு என்ற கட்டளை கேட்டதும், கண்ணை மூடி ஆட ஆரம்பிக்கிறார். ஒரு நடன மேடையில் நின்று ஆடுவது போல் நினைத்துக் கொண்டு ஆடுகிறார். தன் காதலுக்காக, வாழ்க்கைக்காக ஆடுகிறார்.
ஆடும் போது அவருக்கு ஒன்று தோன்றுகிறது. மெங்கலே தன்னை விட பாவப்பட்ட நிலையில் இருக்கிறார். இன்னும் தன் மனம் சுதந்திரமாக இருக்கிறது. ஆனால் ஒருபோதும் இவரால் அப்படி சுதந்திரமாக இருக்க முடியாது. ஏனெனில் அவர் செய்த காரியங்கள் அப்படி.
அவர் தன்னைவிட பெரிய கைதி. அழகாக, நளினமாக அந்த ஆடலை முடிக்கிறார். மெங்கலே ஒரு ரொட்டி துண்டை பரிசாக கொடுத்து விட்டு போகிறான். அங்கு இருப்பவர்கள் அதை பகிர்ந்து சாப்பிடுகிறார்கள்.
உள்ளிருக்கும் நம்பிக்கை
அவரின் காதலன் எரிக்கை என்றாவது ஒருநாள் சந்திக்க கூடும் என்ற நம்பிக்கையில் அவர் வாழ்கிறார். அந்தக் கொடுமையான இடத்தில் இருந்தாலும், பட்டினியாக கிடந்தாலும், மனதிற்குள் எப்போதும் சமைத்துக் கொண்டே இருந்தார்கள்.
காலை 4:00 மணிக்கு எழுந்து, புதிதாக வந்தவர்களின் உடை உடைமைகளை சரிபார்க்க வேண்டும் .அங்கிருக்கும் இடங்களை சுத்தம் செய்ய வேண்டும். அதிர்ஷ்டம் இல்லாதோர் எரியூட்டு மையத்தில் எரியாத உடல்களில் இருந்து தங்க பல்லை எடுக்க வேண்டும்.
தினமும் காலையில் ஒரு அங்காடிக்கு செல்வது போல, அவர்கள் பேசிக்கொண்டு வேலைக்கு செல்கிறார்கள். அவர்கள் உயிரோடு வாழ அது மிகவும் முக்கியமாக இருக்கிறது. அவரின் அன்னை 'உனக்கு அழகுக்கு பதில், மூளை இருப்பது குறித்து எனக்கு சந்தோஷம்' என்று கூறி இருக்கிறார்கள்.
அதனால் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று தனக்கு தெரியும், எப்படியோ இங்கிருந்து தான் மீள முடியும் என்ற நம்பிக்கையும் அவருக்கு இருந்தது. அவர் மிகவும் உடல் நலிந்த ஒரு பெண்ணை பார்ப்பார். ஆனால் அந்த பெண் தினமும் எழுந்து வேலை செய்வார்.
கிறிஸ்துமஸ் அன்று தான் விடுவிக்கப்படுவோம் என்ற நம்பிக்கையில் அவர் இருந்தார். ஆனால் கிறிஸ்துமஸ் வந்தது. விடுதலை கிடைக்கவில்லை. அடுத்த நாளே அவர் இறந்து விட்டார். உள்ளிருக்கும் நம்பிக்கை மட்டுமே வாழ வைக்கிறது, என்பதை புரிந்து கொண்ட தினம் அது. இந்த நிலை தற்காலிகமானது என்றும், தான் இதை கடந்து விட்டால், அடுத்த நாள் விடுதலையாகிவிடுவேன் என்ற ஒரு வரியில் வாழ ஆரம்பித்தார்.
விடுதலை
மற்றுமொரு கொடூரமான இடத்திற்கு கொண்டு செல்லப்பட்டு, பல இன்னல்களுக்கு பிறகு, அமெரிக்க படை வீரர்களால் காப்பாற்றப்படுகிறார். உடலில் உயிர் மட்டுமே ஒட்டி இருக்கிறது. வீரர் அவரின் வாயில் சாக்லேட் ஊட்டுகிறார்.
அவரின் சகோதரியும் காப்பாற்றப்படுகிறார். பொதுமான உணவு உண்ணாததால், என்பு தோல் போர்த்த உடம்பாக உள்ளார். உடல் உடல் முழுவதும் வலி. மிகவும் கஷ்டப்பட்டு நடந்து செல்கிறார்கள். இப்போது சாப்பாடும் தண்ணீரும் கிடைக்கிறது.
ஆனால் அதிகமாக சாப்பிடக்கூடாது. நீண்ட நாள் பட்டினி கிடந்ததால், சிறிது சிறிதாக உணவை உண்ண வேண்டும். அவரின் சொந்த ஊரில் இங்கிருந்து விடுதலை கிடைத்த பெண், அதிகமாக சாப்பிட்டு உயிர் இழந்தாராம். அமெரிக்க வீரர்கள் இவர்களை ஒரு ஜெர்மன் குடும்பத்துடன் தங்க வைத்திருந்தார்கள். அங்கிருந்த குழந்தைகள் இவர்களின் தோற்றத்தை பார்த்து பயப்படுகிறார்கள்.
வேலியே பயிரை மேய பார்த்தது
ஒரு குடித்திருந்த வீரர் இவரிடம் தவறாக நடக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் நெருங்கி வருகிறார். ஏனோ மனம் மாறி சென்று விடுகிறார். அடுத்த நாள் பகலில் இவர் அருகில் அமர்ந்து 'மன்னித்துவிடு மன்னித்துவிடு' என்று அழுகிறார்.
அதன் பின் தினமும் வந்து இவர்களுக்கு உதவி செய்கிறார். சாப்பாடு கொண்டு வருகிறார். மறுபடியும் முதலில் இருந்து எழுத படிக்க கற்றுத் தருகிறார். அதன் பின், அமெரிக்க அரசாங்கத்தின் உதவியுடன் சொந்த ஊர் திரும்ப வாய்ப்பு கிடைக்கிறது.
வீடு திரும்புதல்
இவருக்கு நெஞ்சில் சளி TB ஆக இருக்கலாம் என்ற சந்தேகம் இருந்ததால், அதற்கான மருத்துவத்திற்கு செல்கிறார். அங்கு பெலா என்பவரை சந்தித்து, அந்த நட்பு காதலாகி மணம் முடித்து கொள்கிறார்கள். மூன்று குழந்தைகளும் பிறக்கின்றன. அமெரிக்கா செல்ல வாய்ப்பு கிடைக்கும்போது, சென்று விடுகின்றனர்.
Viktor Frankl Man's Search for Meaning
குழந்தைகள் சிறிது வளர்ந்த பின் மீண்டும் படிக்க ஆரம்பிக்கிறார். அவரின் உடன் படிக்கும் மாணவர் இவருக்கு Viktor Frankl Man's Search for Meaning புத்தககத்தை கொடுத்து வாசிக்க சொல்கிறார். இவருக்கு பையில் இருக்கும் புத்தகம் ஒரு வெடிகுண்டு என்று தோன்றுகிறது. வாசித்த பின், விக்டரிடம் கடிதத்தில் தொடர்பு கொள்கிறார்.
அந்த நட்பு நீண்ட வருடங்கள் தொடர்கிறது. மனநலத்தில் Ph. D வாங்குகிறார். ஒவ்வொரு நோயாளியின் பிரச்சனையை தீர்க்க தீர்க்க, இவர் மனதில் இருக்கும் காயங்களும் ஆற ஆரம்பிக்கிறது.
ஹிட்லருக்கு வெற்றியா?
அவருக்கு 53 வயதான போது ஜெர்மனியில் ஒரு உரையாற்ற, அவரின் நண்பர் கூப்பிடுகிறார். இவருக்கு அங்கு செல்ல விருப்பமில்லை. அமெரிக்கா சென்று பல வருடங்கள் ஆன பின்னும் கூட சைரன் சத்தம் கேட்டாலோ, கம்பி வேலியை பார்த்தாலோ அதிர்ச்சியாவது போன்ற பாதிப்புகள் இருக்கின்றன. இவருக்கு பழைய ஞாபகங்கள் வருகின்றன.
இவரின் பெண்ணிடம் ஆலோசனை கேட்க, அவர் 'உங்களுக்கு கஷ்டமாக இருந்தால் போக வேண்டாம். தனக்கு தெரிந்த ஒரு நண்பர், மன அமைதி கிடைக்கும் என்று ஆஷ்விஷ் சென்றார்கள். ஆனால் அவர்களுக்கு அந்த அதிர்ச்சி தாங்க முடியாமல், மாரடைப்பு வந்து இறந்தார்கள். அதனால் உங்களை தவறாக நினைக்க மாட்டேன்' என்று சொல்லிவிடுகிறார்.
செல்ல வேண்டாம் என்று முடிவெடுத்ததை தன் கணவரிடம் கூறுகிறார். கணவர் புன்னகையுடன் 'நீ ஜெர்மனி செல்லாவிட்டால், ஹிட்லர் ஜெயித்துவிட்டார்' என்கிறார். இது அவருக்கு குத்து பட்டது போல் இருந்தது. இல்லை தான் சென்றாக வேண்டும் என்று முடிவெடுத்தார். அதிகாரிகளிடம் கஷ்டப்பட்டு அனுமதி வாங்கி, ஆஷ்விஷ் செல்கிறார்.
கடந்தகால முள்
அவர் முதன்முதலில் அங்கு சென்ற காட்சி ஞாபகம் வருகிறது. வரிசையில் அவர், அவரின் அம்மா, அக்கா நிற்கிறார்கள். மெங்கலே இவரிடம் அருகில் இருப்பது அம்மாவா அக்காவா என்று கேட்கும் போது, இவர் யோசிக்காமல் அம்மா என்று கூறி விடுகிறார். அதனால் அவரை வேறு வரிசையில் மாற்றி விட்டார்கள். தான் ஒரு வேளை அக்கா என்று சொல்லி இருந்தால், அம்மா உயிருடன் இருந்திருப்பார்களோ என்ற குற்ற உணர்வு, இத்தனை வருடமாக அவரை உறுத்திக் கொண்டே இருந்தது.
இங்கு வந்து அவர் யோசிக்கிறார். ஒரு 16 வயது குழந்தை, பசியில், பயத்தில் ஒரு தேர்வை செய்திருக்கிறார். அது முடிந்து விட்டது. இப்பொழுது தன் மகிழ்ச்சிக்கு தானே பொறுப்பு. குறைகளுடன் தன்னை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். தான் உயிரோடு இருப்பது தவறல்ல. உயிரோடு இருப்பதால், உலகை இன்னும் சிறந்த இடமாக மாற்றினால், அதுவே தன் அம்மாவுக்கு மகிழ்ச்சி தரும்.
கடந்த காலத்திலிருந்து ஓடவும் கூடாது. இந்த கணத்தில் சந்தோஷமாக வாழ தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமை தன்னிடம் தான் உள்ளது என்று முடிவு செய்து சந்தோஷத்தை தேர்ந்தெடுக்கிறார். அவர்களின் கலாச்சாரத்தில் கல்லறைகளில் பூ வைத்து மரியாதை செய்வது போல ஒரு கல் வைப்பார்களாம்.
அந்தக் கல் இறந்தவர்கள் இவர்களின் இதயத்திலும் நினைவிலும் தொடர்ந்து வாழ்வதை குறிக்கும். அந்த இடத்தில் அவரின் பெற்றோரை நினைத்து ஒரு கல்லை வைத்து, 'உங்களை நான் நேசிக்கிறேன். எப்போதும் நேசிப்பேன். விடைபெறுகிறேன். நன்றி' என்று கூறி திரும்புகிறார். அந்த உரையை சிறப்பாக பேசி முடிக்கிறார்.
நம் தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமை
புத்தகத்தை வாசித்து முடித்த பின் எனக்கு ஏற்பட்டது ஒரு நிறைவு உணர்வு. எப்போதுமே மனதை உறுத்தும் விஷயங்களில் ஒன்று கடந்த கால தவறுகள். 'இதை செய்திருக்கலாமோ? இதை இப்படி செய்திருக்கலாமோ? இதை செய்யாமல் இருந்திருக்கலாமோ?' என்ற கேள்வி இல்லாதவர்கள் யாராவது இருக்கிறார்களா?. அந்த எல்லாக் கேள்விகளுக்கு ஒரே பதில் தான். அது நடந்து முடிந்து விட்டது.
அதைப்பற்றி ஆயிரம் முறை யோசித்தாலும், நடந்த விஷயத்தில் ஒரு துளி கூட நம்மால் மாற்ற முடியாது. ஆனால் அதைப்பற்றி தொடர்ந்து சிந்தித்து கவலைப்படாமல், அதை நிகழ்காலத்திலும் வருங்காலத்திற்கும் கொண்டு செல்லாமல் இருக்கலாம் என்று தேர்ந்தெடுப்பதற்கான உரிமை, இப்போது நம்மிடம் உள்ளது. எடித் ஈகர் அவர்களுக்கு நன்றி கூறி, நம் தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமையை பயன்படுத்துவோம் என்று உறுதிமொழி ஏற்போம்.
-- ராஜேஸ்வரி, கோவை
நாம் இறந்த பிறகு நமக்கு ஆள் உயர மாலையும்,
அழுகையும், ஆரவாரமும்,
பலவிதமான
பழங்கள், பலகாரங்கள்
யாருக்கு வேண்டும் இவை அனைத்தும்
உயிரற்ற போட்டோவிற்கா பிரபஞ்சமே பதில் கூறு...
-- சசிகலா, வாணியம்பாடி
ஆயுதங்களுக்கு பலியானது
என் எண்ணங்கள், உணர்வுகள், உணர்ச்சிகள்
அன்பு, பந்தம், பாசம்
நிரபராதி ஆனது என்னவோ
என் தூக்கமும், அமைதியும், வாழ்க்கையும் தான்
-- சசிகலா, வாணியம்பாடி
நான் அஞ்சாங்கல் விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறேன்,
அனைவரும் மறந்த ஒரு விளையாட்டு...
என் தோழி வருவாள் என்று நான் காத்துக் கொண்டிருந்தேன்
அவள் கடைசி வரையும் வரவே இல்லை...
-- சசிகலா, வாணியம்பாடி
சற்று நேரத்திலேயே
இடியுடன் மழை
அந்த மழையின் சாரலில் செடியின் இலைகளில் இரவு நேரம் மழைத்துளிகள்
முத்து பவளம் போல
ஜொலித்துக் கொண்டிருந்தது
என்னை வா வா என்று அழைத்தது.
-- சசிகலா, வாணியம்பாடி
-- சசிகலா, வாணியம்பாடி
ஒவ்வொரு மனிதனும் அவன் வாழ்க்கையில் நாடக பொம்மைகள் தான்
வீட்டில் ஒரு பெண் தாயாகவும், கணவனுக்கு மனைவியாகவும்
அவள் வெளியே செல்லும்போது மேல் அதிகாரியாகவும்,
சக வேலையாளாகவு,ம்
வழியில் நடந்து செல்லும் போது ஒரு நடை பயணியாகவும்
சினிமா பார்க்கும்போது ரசிகையாகவும்
கோவிலுக்கு செல்லும்போது பக்தையாகவும்
இந்த வாழ்க்கை என்னும் மேடையி இத்தனை கதாபாத்திரங்களில்
வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்...
-- சசிகலா, வாணியம்பாடி
மாற்றங்கள் ஒவ்வொரு மனிதனிடமும் வர வேண்டும்
நம்ம ஒவ்வொரு வருடமும் காலண்டரை மாற்றிக் கொண்டு இருக்கிறோம்.
ஒவ்வொரு நாளும் தேதியை கிழித்துக் கொண்டே இருக்கிறோம்
மாற்றம் காலண்டர் இல்லை
இந்த உலகத்தில் ஒவ்வொரு மனிதனிடம் தான்
மாற்றங்கள் வரவேண்டும்
இப்போது நம்மிடம் இருந்தே ஆரம்பிப்போம்...
-- சசிகலா, வாணியம்பாடி
காதலன்
காதலியிடம்
அவளை ஒரு பொம்மை என்று நினைத்து அவள் உருவத்தை வர்ணிக்கிறான்
அவளும் அதை ரசிக்கிறாள்
அவனும் அவளைப் புசிக்கிறான்
கண்ணோடு கண்கள்
உதடோடு உதடுகள்
பல மாதங்களுக்குப் பிறகு மீண்டும் அவனை சந்திக்கிறாள்
அவன் தெரியாதது போல் அவளை கடந்து செல்கிறான்
அவனுக்கு என்னை ஞாபகப்படுத்த வேண்டும் என்றால்
திரும்பவும் நான்......
-- சசிகலா, வாணியம்பாடி
அழகான மசூதி
ஒரு புதுமையான இசை காதில் ஒலிக்கிறது
ஒவ்வொரு சத்தமும் ஒவ்வொரு இசையை உருவாக்குகிறது
மனிதன் இசையை கொடுக்க வேண்டும் என்றால் எத்தனை கருவிகள் வேண்டும்
இசை வித்துவான்கள் இவர்களிடம் தான் கற்றுக் கொண்டார்களோ?
ஓ பறவைகளே நீங்கள் யாரிடம் இந்த இசையை கற்றுக் கொண்டீர்கள்?
உங்களுக்கு குரு யார் தான் என்று சொல்லுங்களேன்...
-- சசிகலா, வாணியம்பாடி.
.png)
அவனும் அவளும்
அழகான இருட்டு அவர்களை சூழ்ந்து கொண்டது
ஒருவர் ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தனர்
வாலிப வயது ஒரு போராட்டம்
காமம் மோகம் இன்பம் துன்பம்
இவர்கள் அத்தனை பேரும் ஒரு வழிப்போக்கன் தான்
ஓடினேன் ஓடினேன் வாழ்க்கையின் எல்லைக்கே ஓடினேன்
இவர்கள் வழிப்போக்கன் என்று தெரியாமல்.
-- சசிகலா, வாணியம்பாடி
விதை தூங்குவதில்லை
போராடி பூமி பிளந்து மேலே வருவதற்குள் எத்தனை போராட்டம்
அவை மட்டுமே
செடியாகவோ மரமாகவோ கம்பீரமாக நிற்கிறது
போராட தயாராக இல்லை என்ற விதை யாருக்கும் தெரியாமல் மண்ணுக்குள்ளே புதைந்து விடுகிறது
-- சசிகலா, வாணியம்பாடி.
விடிந்தால் இறந்து விடுவோம் என்று தெரியும்
தெரிந்தே எவ்வளவு போராட்டம்.
அந்த ஈசல்களுக்கு ஓர் இரவு மட்டுமே வாழ முடியும் என்று தெரிந்தும்
எவ்வளவு மன தைரியம் அதற்கு !
மனிதனுக்கு ஏன் இவ்வளவு தைரியம் வருவதில்லை ?
ஓ மனிதா இந்த ஈசலிடம் கற்றுக் கொள் -
மன தைரியத்தையும் ,தன்னம்பிக்கையும்.
-- சசிகலா, வாணியம்பாடி
எல்லை இல்லா வானம் மனிதர்களின் மனது போலவே பறந்து விரிந்து இருக்கிறது
வானத்தைத் தொட்டுக் கொண்டு விமானம் பறந்து கொண்டு இருந்தது
எனக்கும் தொட்டுவிட வேண்டும் என்று ஆசை.
-- சசிகலா, வாணியம்பாடி
இந்த உலகத்தில்
பிர பிரபஞ்சம்
அனைவருக்குமே
அதனுடைய கடமைகளை
தொடர்ந்து எந்த தட்டுப்பாடும் இல்லாமல் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறது
அதற்கு ஓய்வு என்பதே இல்லை
அதனிடம் எந்தவிதமான எதிர்பார்ப்புகள் இல்லை
மனிதர்களும் எந்த விதமான எதிர்பார்ப்பு இல்லாமல் இருந்தால் எல்லாமே நன்றாக நடக்கும்.
-- சசிகலா, வாணியம்பாடி
விமானத்தில் ஒரு உப்புமா!
"முதல் விமானப் பயணம்" என்றாலே பயணித்த ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு மறக்க முடியாத அனுபவம் இருக்கும்.எனக்கும் தான்.சிறு வயதில் வானத்தை அண்ணாந்து பார்த்தபடி, "ஒருநாள் நாமும் அந்த விமானத்தில் பறப்போமா?" என்று எண்ணிய நாட்கள் அந்தக் கணத்தில் நினைவுக்கு வந்தன.
2019-ஆம் ஆண்டு. என் வாழ்க்கையின் முதல் விமானப் பயணம்.
திருவனந்தபுரத்திலிருந்து பெங்களூரு; அங்கிருந்து இணைப்பு விமானத்தில் அகர்தலா.
நாங்கள் ஐந்து பேர் கொண்ட குழுவாகப் பயணம் செய்தோம். ஆனால் உண்மையில் நான் தனியாகத்தான் இருந்தேன். அந்தக் குழுவில் யாரும் எனக்கு முன்பே அறிமுகமானவர்கள் இல்லை.
அப்போது அது ஒரு சிறிய தனிமையாகத் தோன்றினாலும், பின்னாளில் நினைத்துப் பார்க்கும்போது அந்தத் தனிமையே என்னை தன்னம்பிக்கைக்குப் பழக்கப்படுத்திய முதல் ஆசிரியர் என்பதை உணர்ந்தேன்.
விமான நிலையத்திலேயே முதல் குழப்பம் ஆரம்பமானது.
என்னுடைய பெரிய லக்கேஜை வாங்கிக்கொண்டு,
"இது நேராக அகர்தலாவில்தான் கிடைக்கும்," என்றார்கள்.
"அப்படியா? பெங்களூரில் இறங்கும்போது என் பெட்டி என்ன ஆகும்?" என்று என் மனம் ஆயிரம் கேள்விகள் கேட்டது.
அந்தப் பெட்டிக்குள் என்னுடைய உடைகள், புத்தகங்கள், தேவையான எல்லாப் பொருட்களும் இருந்தன.
'அது தொலைந்துவிட்டால் என்ன செய்வேன்?' என்ற பயம், விமானம் புறப்படும் வரை என்னை விட்டுப் போகவில்லை.
பிறகு விமானத்தில் அமர்ந்தேன். இருக்கையின் பட்டையை அணிந்துகொண்டேன். ஜன்னல் பக்க இருக்கை கிடைத்தது என் அதிர்ஷ்டம்.
விமானம் மெதுவாக ஓடுதளத்தில் நகர ஆரம்பித்தது. சில நொடிகளில் அதன் வேகம் அதிகரித்தது.
அடுத்த கணம்...
பூமி மெதுவாக கீழே இறங்க ஆரம்பித்தது.
வீடுகள் தீப்பெட்டிகளைப் போலவும், சாலைகள் வெள்ளை நூல்களைப் போலவும், மனிதர்கள் எறும்புகளைப் போலவும் மாறிப்போனார்கள்.
அந்த நொடியில் நான் பூமியை விட்டுப் பிரிந்து, வானத்தின் விருந்தாளியாக மாறிவிட்டேன்.
சிறிது நேரத்தில் விமானம் மேகங்களுக்குள் நுழைந்தது. ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தேன். எங்கும் வெண்மையான மேகங்கள். கீழே பூமியே தெரியவில்லை.
அப்போது மனதில் தோன்றியது...
"இன்று நானே ஒரு மேகமாகிப் பறக்கிறேனோ!"
அந்தப் பரவசத்தை வார்த்தைகளால் சொல்ல முடியாது. வானத்தில் போக்குவரத்து நெரிசல் இல்லை. ஹாரன் சத்தம் இல்லை. சிக்னல் இல்லை. சாலைக் குழிகள் இல்லை. புகை இல்லை.
இவ்வளவு அமைதியாகவும், இவ்வளவு சுதந்திரமாகவும் ஒரு பயணம் இருக்க முடியுமா என்று வியந்தேன். சிறுவயதில் வானத்தில் தேவர்கள் வாழ்கிறார்கள் என்று பல கதைகள் கேட்டிருக்கிறோம். ஒரு தேவதையாவது கண்ணில் படுகிறாளா என்று தேடினேன். யாரும் தெரியவில்லை.
பிறகு எனக்கே சிரிப்பு வந்தது."பாராக்குப் பார்க்காத பயணம் என்ன பயணம்?" என்று மனதிற்குள் தோன்றியது. ஆனால் அந்த வெண்மையான மேகங்களே தேவதைகளின் உலகமாகத் தோன்றின.
அந்த மேகக் கடலில் மிதந்தபடி சென்ற அந்த சில நிமிடங்கள், என் வாழ்க்கையின் மறக்க முடியாத தருணங்களாக மாறின.
அந்த விமானத்தில் இன்னொரு விஷயம் என்னை மிகவும் ஆச்சரியப்படுத்தியது. விமானப் பணிப்பெண்கள்.
யாரைப் பார்த்தாலும் ஒரே புன்னகை. யாரிடம் பேசினாலும் அதே மென்மையான குரல். எப்போதும் சிரித்த முகம். அந்த வயதில் நான் நினைத்தது வேறு.
"இவர்கள் எப்படி இவ்வளவு நேரம் சிரித்துக்கொண்டே இருக்கிறார்கள்? சோர்வே வராதா?"
இன்று புரிகிறது. அது அவர்களுடைய தொழில்முறை பண்பு. ஆனால் அப்போது அவர்களைப் பார்த்து ஒரு சிறிய பரிதாபம்கூட ஏற்பட்டது.
"இப்படி எப்போதும் சிரித்துக்கொண்டே இருக்க வேண்டுமா?" என்று மனதில் தோன்றியது.
சிறிது நேரத்தில் உணவு வழங்க ஆரம்பித்தார்கள். எனக்கு ஒரு சிறிய பொட்டலம் கொடுத்தார்கள். அதன் மேல் ஆங்கிலத்தில் ஏதோ எழுதியிருந்தது.
எனக்குப் புரியவில்லை. அந்தப் பணிப்பெண் என்னிடம் ஏதோ கேட்டார்.
முதல் விமானப் பயணத்தின் பதட்டம், ஆங்கிலப் பயம்—எல்லாம் சேர்ந்து அவர் என்ன கேட்டார் என்பதே எனக்குப் புரியவில்லை.
எனக்குத் தெரிந்த ஒரே ஆங்கிலம்...
"No..."
அதைத்தான் சொன்னேன். அவர் சிரித்தபடியே சென்றுவிட்டார்.
நான் அந்தப் பொட்டலத்தைத் திறந்தேன். உள்ளே நல்ல வறுத்த ரவை இருந்தது.
"விமானத்தில் இப்படித்தான் உப்புமா தருவார்களோ!" என்று நினைத்துக்கொண்டேன்.
ஒரு கரண்டி எடுத்தேன். பொறு... பொறு... மற்றொரு கரண்டி. மொறு... மொறு...வாய் முழுவதும் வறண்ட ரவை.
விழுங்க முடியவில்லை. விக்கல். தண்ணீர் குடித்தேன். மீண்டும் முயன்றேன். மீண்டும் அதே நிலை.
"இந்த விமான உப்புமா இவ்வளவு வறண்டதா?" என்று மனதிற்குள் விமான நிறுவனத்தையே குறை சொல்ல ஆரம்பித்துவிட்டேன்.
அப்போது என் அருகில் இருந்த பயணி அமைதியாக அந்தப் பொட்டலத்தில் வெந்நீரை ஊற்றி, இரண்டு நிமிடம் காத்திருந்து, நன்றாகக் கலந்து சாப்பிட ஆரம்பித்தார்.
அப்போதுதான் உண்மை புரிந்தது. அந்த விமானப் பணிப்பெண் என்னிடம் கேட்டது,
"Hot water?" அல்லது, "வெந்நீர் ஊற்றட்டுமா?" என்பதுதான்!
நானோ ஒன்றும் புரியாமல், "வேண்டாம்" என்று சொல்லிவிட்டு, பச்சை ரவையையே வீரத்துடன் சாப்பிட முயற்சித்துக் கொண்டிருந்தேன்.
அந்த உண்மை தெரிந்தவுடன் எனக்கு இன்று வரை சிரிப்பு வரும். குடும்பத்தில் இதைச் சொல்லி சிரித்தபோது எல்லோரும் என்னை கொஞ்ச நாள் உப்புமா என்று கூட கிண்டல் செய்தனர்.
இன்றுவரை அந்த சம்பவம் நினைவுக்கு வந்தாலே சிரிப்பு தானாக வந்துவிடுகிறது.
அன்று நான் விமானத்தில் பறக்க மட்டுமல்ல, வாழ்க்கையிலும் ஒரு சிறிய பாடம் கற்றுக்கொண்டேன்.
புரியாததை மறைத்துக்கொள்வதைவிட, "எனக்குப் புரியவில்லை" என்று கேட்பது எப்போதும் சிறந்தது.
ஒரு சாதாரண ரவை உப்புமா, அந்த நாள் எனக்கு பணிவையும், தயக்கமின்றி கேட்கும் துணிவையும் கற்றுக் கொடுத்த ஆசிரியராகிவிட்டது.
-- ராபியத், சென்னை
முது நாவல் எனக்கு பிடித்த சிறுகதைத் தொகுப்பு. புனைவு களியாட்டுக் கதைகள் நூறையும் தினம் ஒன்றாக வாசிக்கும் போது, எனக்கு பிடித்த கதைகளை பட்டியல...
