அந்தி வானமும் இலக்கிய நினைவுகளும்
இரண்டு நாள்களாக சென்னையில் சுட்டெரிக்கும் வெயில் குறைந்து, கோடை மழை. நானும் தோழியும் ஒரு மாலையில் அருகில் உள்ள ஏரிக்கரைக்குச் சென்றோம் பறவைகள் பார்க்க.
பறவைகளில் கவனமுடன் இருந்து, பறவையின் வண்ணம், பெயர், அதன் அலகு, இறகு என்று பார்த்துக் கொண்டே, திடீர் என்று வானத்தை பார்த்த போது அப்படியே நின்று விட்டோம் நானும் என் தோழியும்.
சூரியன் மறையும் தருணம், செவ்வானம். இள நீலத்தில், வெளிர் சூரியனின் கலவை. பைட் மைனாவின் அலகு போலவே, அந்த நிறம் இருந்தது.
இள நீலம் மேல் சிகப்பு தெளித்தது போல இருந்த காட்சி. இதை பார்த்த போது ஒரு மெல்லிய புன்னகை விரிந்தது. ஒரு வித பரவசம். அதையே பார்த்து கொண்டு இருந்த நேரத்தில் ஒரு 5 நிமிடங்கள் ஒரு அமைதியான மன நிலை, மிக மெல்லிய இளங்காற்றின் தழுவலோடு.
இயற்கையில் உயிர்பெறும் வரிகள்
எனக்கு உடனேயே கம்ப இராமாயணத்தில், வரை காட்சி படலத்தில் வாசித்த இரண்டு பாடல்கள் நினைவுக்கு வந்தன.
மஞ்சு ஆர் மலை வாரணம் ஒத்தது; வானின் ஓடும்
வெஞ்ச் சாயையுடைக் கதிர். அங்கு. அதன்மீது பாயும்
பஞ்சானனம் ஒத்தது; மற்று அது பாய. ஏறு
செஞ் சோரி எனப் பொலிவுற்றது. செக்கர் வானம்.
இந்த பாடலில் அந்த சந்திர சயில மலையில் அந்தி பொழுது தழுவும் தருணம். அதை கம்பர், யானை மேல் பாயும் சிங்கம் போல் என்று சொல்வார். அதுவும் அந்த சிங்கம் யானை மேல் பாய்வதால் சுரக்கும் சிவந்த இரத்தம் போல விளங்கியாதக சொல்வார்.
இந்த பாடலை வாசிக்கும் போது ஒரு விதமான திடுக்கிடும் சித்திரம் விரிந்தது.
வானம் பேசும் நிறஙகள்
அடுத்த பாடல், சந்திர சயில மலையின், பெரிய சிகரத்திலுள்ள மரங்கள் யாவும் அந்தி வெயில் பரவ, அந்த மரங்களில் இளந்தளிர்கள் மேல் ஒளி வந்து விழும் பொழுது அவை மணிகளால் அணிவிக்கப்பட்டது போல காட்சி அளிப்பதாக இருக்கிறது.
திணி ஆர் சினை மா மரம் யாவையும் செக்கர் பாய.
தணியாத நறுந் தளிர் தந்தன போன்று தாழ.
அணி ஆர் ஒளி வந்து நிரம்பலின். அங்கம் எங்கும்.
மணியால் இயன்ற மலை ஒத்தது -
அம் மை இல் குன்றம்.
அந்தி வேளையில், அங்கம் எங்கும் செவ்வண்ணமேயான சூரிய கதிரின் ஒளியில் அந்த இளந்தளிர் மணிகள் போல் காட்சி அளிப்பது, என்ற வரிகள். அழகிய காட்சி.
பொன் பூத்த சென்னி
இந்த கோடை காலத்தில் மரங்களில் தான் எத்தனை எத்தனை மாற்றங்களை காண முடிகிறது. இவ்வாறான யோசனையில் குறுந்தொகையின் பாடல் ஒன்று ஞாபகம் வந்தது.
பொன்செய் புனைஇழை கட்டிய மகளிர்
கதுப்பின் தோன்றும் புதுப் பூங்கொன்றைக்
பூங்கொன்றை பூத்து குலுங்கும் மரங்களை, தலையில் பொன்னால் அழகு செய்த பெண்களின் கூந்தலை போல் சொல்லும் இந்த பாடல். இரவில் இந்த கோடையில் வெளியில் செல்லும்போது இந்த கொன்றை பூ பூத்து குலுங்குவதை பார்க்க அத்தனை அழகிய காட்சி.
அந்த கரிய இரவில் பொன்னை கட்டி தொங்க விட்டது போல பூத்து குலுங்குகிறது. அதை பெண்களின் கூந்தல் போல அன்றே காட்சி படுத்தி விட்டார்கள்.
இயற்கையில் ஒவ்வொரு காட்சியும் அணிகலன்கள் போலவே உள்ளன. பூத்து குலுங்கும் மரமும், செவ்வானமும் இந்த பாடல்களை என் மனதிற்குள் விதைத்து விட்டன. என்னை சுற்றியுள்ள ஒவ்வொரு காட்சியும், ஒவ்வொரு உரையாடல்களை வைக்கிறது. அத்தனையும் இந்த வாசிப்பின் மூலமே சாத்தியம் ஆயிற்று.
-- ஈஸ்வரி, சென்னை
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக