இன்று பணி நிமித்தம் ஒரு அரசுப் பள்ளித் தலைமை ஆசிரியரிடம் உரையாடிக் கொண்டிருந்தேன். அவரை எனக்கு மூன்று வருடங்களாகத் தெரியும். பணியைத் தாண்டி எதுவும் பெரிதாகப் பேசுபவள் அல்ல நான் என்பதால் யாரும் என்னிடம் பெரிதாக எதுவும் கதைப்பதில்லை.
அன்று யாருடைய வருகைக்கோ அனைவரும் காத்திருந்ததால் அனைவரும் ஒருவருக்கொருவர் பேசிக் கொண்டிருந்தோம்.பேச்சு நான் படித்த பள்ளி பக்கம் திரும்பியது.
நான் படித்த பள்ளியின் பெயரைக் கூறியதும் பெரு மகிழ்ச்சி அடைந்த அவர், "மேடம் நான் அந்த ஸ்கூல்ல தான் பி.எட்., முடிச்சிட்டு ட்ரைனிங் எடுத்தேன்," என்று மிகவும் மகிழ்ச்சியுடன் கூறினார்.
நான் உடனே ஆச்சரியப்பட்டு, எந்த காலகட்டத்தில் தாங்கள் பயிற்சி பெற்றீர்கள் என்று கேட்டபோது, அவர் சொன்ன காலகட்டம் நான் படித்து முடித்து ஒரு சில ஆண்டுகள் கழிந்ததாக இருந்தது.
ஆனால் எனது தந்தை அதே பள்ளியில் தான் ஒரு ஆசிரியராக இருந்தார் அவரை உங்களுக்குத் தெரியுமா என்று பெயர் சொல்லி நான் கேட்டேன்.
அப்போது அவர் "எங்க போட்டோ காட்டுங்க நான் தெரியுதான்னு பார்க்கிறேன்," என்றார்.
போட்டோவைப் பார்த்ததும் அவர் துள்ளிக் குதித்து, "மேடம் இவரா உங்க அப்பா? அவர் பொண்ணா நீங்க," என்று நம்ப முடியாமல் கேட்டார்.
தொடர்ந்து "நீங்க இவ்ளோ கண்டிப்போட இருக்கிறதுல எனக்கு இப்ப எந்த ஆச்சர்யமும் இல்ல," என்று கூறினார்.
"ஏன்? என்ன ஆச்சு சார் ? நீங்க ஆங்கிலப் பாடம் தானே பயிற்சி எடுத்தீங்க. எங்க அப்பா அறிவியல்," என்று சொன்னேன்.
"மறக்கவே முடியாத மாதிரி ஒரு கேள்வி கேட்டாரு மேடம்.அதனால அவரை நல்லா ஞாபகம் இருக்குன்னு," சொல்ல, அப்படி என்ன சார் கேட்டாருன்னு கேட்டேன்.
"மேடம் உங்க அப்பா ஒரு புத்தகமோ அல்லது பதிவேடோ சரியா எனக்கு ஞாபகம் இல்ல, ஏதோ ஒண்ணைக் குடுத்து, தலைமை ஆசிரியர் அறையில குடுத்திருங்கன்னு சொன்னாரு. அப்போ நான் வெளில மழை பெஞ்சுட்டு இருக்கு சார் அப்படின்னு சொன்னேன்."
"அப்போ அவருக்கு வந்துது பாருங்க கோவம். சடார்ன்னு நிமிர்ந்து பார்த்து "ஏன் மழை பெய்ஞ்சா கொண்டு போக மாட்டியா ஒரு நாள் மழையில நனைஞ்சா கரைஞ்சிருவியா ?" அப்படின்னு கேட்டாரு."
"ஆடிப்போய்ட்டேன் நான். அப்புறம் கொண்டு போய் குடுத்துட்டுதான் வந்தேன் அதனால அவரை என்னால மறக்கவே முடியலன்னு," சொன்னாரு.
"இது நடந்து முப்பது வருஷத்துக்கு மேலதான் இருக்கும்.நீங்க ஏன் இவ்ளோ கடுமையான ஒரு நேர்மையான ஆளா இருக்கீங்கன்றது எனக்கு இப்ப புரிஞ்சிருச்சு. இது உங்க அப்பா கிட்ட இருந்து தான் உங்களுக்கு வந்து இருக்கு," என்று கூறினார்.
ஒரு 30 வருஷம் கழிச்சு, எங்கப்பாவே இல்லாம போய் கிட்டத்தட்ட 5 ஆண்டுகள் கழித்து அவர் சொன்ன வார்த்தை மட்டும், சொந்த ஊரை விட்டு 400 கிமீ தள்ளி வேற ஒரு ஊர்ல வந்து பணிபுரியற இடத்துல நம்மள வந்து அடையுதுன்னா இது என்ன மாதிரி டிசைன் இது...
இந்த உலகம் தினமும் நம்மை ஆச்சரியப் படுத்திக்கிட்டேதான் இருக்கு...
-- கல்பனாத்ராய். ஜெ
அன்று யாருடைய வருகைக்கோ அனைவரும் காத்திருந்ததால் அனைவரும் ஒருவருக்கொருவர் பேசிக் கொண்டிருந்தோம்.பேச்சு நான் படித்த பள்ளி பக்கம் திரும்பியது.
நான் படித்த பள்ளியின் பெயரைக் கூறியதும் பெரு மகிழ்ச்சி அடைந்த அவர், "மேடம் நான் அந்த ஸ்கூல்ல தான் பி.எட்., முடிச்சிட்டு ட்ரைனிங் எடுத்தேன்," என்று மிகவும் மகிழ்ச்சியுடன் கூறினார்.
நான் உடனே ஆச்சரியப்பட்டு, எந்த காலகட்டத்தில் தாங்கள் பயிற்சி பெற்றீர்கள் என்று கேட்டபோது, அவர் சொன்ன காலகட்டம் நான் படித்து முடித்து ஒரு சில ஆண்டுகள் கழிந்ததாக இருந்தது.
ஆனால் எனது தந்தை அதே பள்ளியில் தான் ஒரு ஆசிரியராக இருந்தார் அவரை உங்களுக்குத் தெரியுமா என்று பெயர் சொல்லி நான் கேட்டேன்.
அப்போது அவர் "எங்க போட்டோ காட்டுங்க நான் தெரியுதான்னு பார்க்கிறேன்," என்றார்.
போட்டோவைப் பார்த்ததும் அவர் துள்ளிக் குதித்து, "மேடம் இவரா உங்க அப்பா? அவர் பொண்ணா நீங்க," என்று நம்ப முடியாமல் கேட்டார்.
தொடர்ந்து "நீங்க இவ்ளோ கண்டிப்போட இருக்கிறதுல எனக்கு இப்ப எந்த ஆச்சர்யமும் இல்ல," என்று கூறினார்.
"ஏன்? என்ன ஆச்சு சார் ? நீங்க ஆங்கிலப் பாடம் தானே பயிற்சி எடுத்தீங்க. எங்க அப்பா அறிவியல்," என்று சொன்னேன்.
"மேடம் உங்க அப்பா ஒரு புத்தகமோ அல்லது பதிவேடோ சரியா எனக்கு ஞாபகம் இல்ல, ஏதோ ஒண்ணைக் குடுத்து, தலைமை ஆசிரியர் அறையில குடுத்திருங்கன்னு சொன்னாரு. அப்போ நான் வெளில மழை பெஞ்சுட்டு இருக்கு சார் அப்படின்னு சொன்னேன்."
"அப்போ அவருக்கு வந்துது பாருங்க கோவம். சடார்ன்னு நிமிர்ந்து பார்த்து "ஏன் மழை பெய்ஞ்சா கொண்டு போக மாட்டியா ஒரு நாள் மழையில நனைஞ்சா கரைஞ்சிருவியா ?" அப்படின்னு கேட்டாரு."
"ஆடிப்போய்ட்டேன் நான். அப்புறம் கொண்டு போய் குடுத்துட்டுதான் வந்தேன் அதனால அவரை என்னால மறக்கவே முடியலன்னு," சொன்னாரு.
"இது நடந்து முப்பது வருஷத்துக்கு மேலதான் இருக்கும்.நீங்க ஏன் இவ்ளோ கடுமையான ஒரு நேர்மையான ஆளா இருக்கீங்கன்றது எனக்கு இப்ப புரிஞ்சிருச்சு. இது உங்க அப்பா கிட்ட இருந்து தான் உங்களுக்கு வந்து இருக்கு," என்று கூறினார்.
ஒரு 30 வருஷம் கழிச்சு, எங்கப்பாவே இல்லாம போய் கிட்டத்தட்ட 5 ஆண்டுகள் கழித்து அவர் சொன்ன வார்த்தை மட்டும், சொந்த ஊரை விட்டு 400 கிமீ தள்ளி வேற ஒரு ஊர்ல வந்து பணிபுரியற இடத்துல நம்மள வந்து அடையுதுன்னா இது என்ன மாதிரி டிசைன் இது...
இந்த உலகம் தினமும் நம்மை ஆச்சரியப் படுத்திக்கிட்டேதான் இருக்கு...
-- கல்பனாத்ராய். ஜெ
எந்த மாதிரி டிசைன் என்று தேடிக் கண்டடைவதுதான் வாழ்க்கையாக இருக்குமோ .
பதிலளிநீக்கு