சூது கவ்வும்...

 சூது கவ்வும்...


ஓ...

ஒளியே...

இத்தனை இரக்கமில்லாதவளா  நீ..!


உன் ஒளிவாளால்...

அத்தனை

இருளையும்

வெட்டி சாய்க்கிறாயே...!


உன் கூரம்பு...

எத்தனை

ஆழத்தையும்

துளைத்து செல்கிறதே...


ஒளியின் நாயகனே...

உனக்குப் பயந்தல்லவா 

ஜடங்களின நிழலாக 

ஒளிந்து கொள்கிறது அது...


கடுவெளியில் அதை 

விழுங்கி கொண்டே 

இருப்பதால் தான் 

நீ  இத்தனை பிரகாசிக்கிறாயா...


இருளை  துரத்தி வேரறுக்கும் 

உன் ஆவேசம் தான் 

நித்தமும் இங்கு

அரங்கேறிக் கொண்டிருக்கிறதா...!


இங்கு,

அவையனைத்தையும்

அள்ளி கழுவேற்றுகிறாய்...


பாவப்பட்ட இருள்... 

எத்தனை சூழ்கைக்குப் பின்னும் 

இறுதியில் தோற்று தானே போகிறது....


எப்படி விழுங்கினும்

ஒரு துளி ஒளியும்  

அவிஸ் ஆவதில்லை...


ஆனாலும் இருள் 

அதே உயிர்ப்புடன் அல்லவா 

இருக்கிறது ...


விந்தை...!!!


மரணத்துக்கும் மண்டியிடாத 

மனிதன் போல...

--விஜயலக்ஷ்மி, வேதாரண்யம்

கருத்துகள் இல்லை:

கருத்துரையிடுக

அணங்கின் மொழி

முது நாவல்

முது நாவல் எனக்கு பிடித்த சிறுகதைத் தொகுப்பு. புனைவு களியாட்டுக் கதைகள் நூறையும் தினம் ஒன்றாக வாசிக்கும் போது, எனக்கு பிடித்த கதைகளை பட்டியல...

தங்க விதைகள்